Jesteś dzieckiem gwiazd. Jesteś dzieckiem Omonu. Tak mówi gaminizm. To poczucie, ta świadomość, uwzniaśla, jest natchnieniem. Jesteś mieszkańcem kosmosu. Widzisz i rozumiesz więcej. Nie boisz się nieboskłonu nad swą głową. Mógłbyś wzlatać ptakiem, mógłbyś pisać wiersze, śpiewać sonety, być od specjalnych poruczeń i dla specjalnych misji…
Ale to nie znaczy żebyś czuł się specjalnie wyróżniony. Szukał ukrytych poziomów. Poszukiwał tajemnych ksiąg i uczył się tajemnych znaków. Czuł się postawiony przed innymi. Oczekiwał na kontakt tylko dla wybranych. Miał specjalne predyspozycje. Miał specjalną rolę do odegrania. Nie! Nic z tych rzeczy. Nie daj się zwieść tym którzy chcą cię wyróżnić, odznaczyć, zaakceptować w swoim gronie. Uczynić cię lepszym w zagadkowy sposób. Nie. Jawność i wytłumaczalność, powszechne zrozumienie. Nie daj się usidlić w pętach eksluzywności i akceptacji „za coś”, za specjalną rolę – i dla specjalnej roli.
Jesteś zwykłym człowiekiem na tej ziemi. Twoim celem doskonałości jest zwyczajne życie. Tylko że doskonale przeżyte. Doskonale, czyli świadomie. Świadomość swojego miejsca na ziemi. Relacji z ludźmi. Powszedni żywot matki i gospodyni domu to jest twój artefakt świętości. Stany uświęcenia wśród najbliższych i dla najbliższych. Więzy rodzinne, relacje z najbliższymi. Żadne diamenty. A spełnienie w zwykłym człowieku. To jest twój Tarn, to jest twój Omon. Prosty świat prostych prawd.